Depresja
Na przestrzeni ostatnich dwóch pokoleń w zaskakujący sposób zmienił się status depresji. Po pierwsze, stała się ona najbardziej rozpowszechnionym zaburzeniem psychicznym. Jeśli urodziliście się po 1975 roku, to jesteście dwukrotnie bardziej na nią narażeni niż wasi dziadkowie. Po drugie, depresja znacznie częściej dotyczy nastolatków. W latach sześćdziesiątych średnia wieku początku stanów depresyjnych wynosiła trzydzieści lat; dziś jest to mniej niż piętnaście lat. Jeden na sześciu nastolatków cierpi obecnie z powodu napadów depresji jeszcze przed ukończeniem szkoły średniej. A jeśli jesteście ludźmi we wczesnym okresie dorosłości, to wasze ryzyko depresji jest tak wysokie jak nigdy dotąd.
Prawie każdy cierpiał na depresję, przynajmniej w jej łagodnej formie. Poczucie straty i bólu jest nieuniknionym elementem procesu dorastania i starzenia się. Zdarza się, że ci, na których nam zależy, odrzucają nas, że piszemy słabe wypracowania, że posiadane przez nas akcje tracą na wartości, że nie udaje nam się uzyskać wymarzonej pracy, że otrzymujemy oceny, jakich się nie spodziewaliśmy, że ludzie, których kochamy, odrzucają nas lub umierają. W obliczu straty początkowo pogrążamy się w żałobie, później się z niej wyzwalamy i choć nasze życie staje się skromniejsze, z nadzieją patrzymy w przyszłość. Prawie każdy reaguje na te sytuacje oznakami lub symptomami depresji. Ogarnia nas wtedy smutek i zniechęcenie, apatia i bierność, przyszłość rysuje się nam w ponurych barwach, tracimy chęć do życia. Jest to normalna reakcja - ankiety pokazują, że w każdej chwili u 25 do 30 procent studentów obserwuje się przynajmniej łagodne stany depresyjne.
Klasyfikacja DSM-IV określa depresję jako zaburzenie ,,nastroju''. W depresji dużej (jednobiegunowej) człowiek odczuwa jedynie symptomy depresyjne (np. poczucie smutku, beznadziei, bierność, zaburzenia snu i odżywiania), nie doświadczająć nigdy stanów manii. W zaburzeniu dwubiegunowym (maniakalno-depresyjnym) jednostka przeżywa zarówno stany depresji, jak i manii. W myśl definicji DSM-IV epizod depresji dużej trwa przynajmniej dwa tygodnie. W tym czasie pacjent doświadcza pięciu lub więcej symptomów emocjonalnych, poznawczych, motywacyjnych i somatycznych, a jednym z nich musi być nastrój depresyjny bądź utrata zainteresowania albo odczuwania przyjemności.
Depresja napadowa trwa nie dłużej niż dwa lata i ma wyraźny początek, który wyróżnia ją od poprzedniego nie zaburzonego funkcjonowania.
Depresja chroniczna jest rzadziej spotykana niż depresja epizodyczna. Niektórzy ludzie, którym się nie powiodło, popadają w depresję chroniczną i dodatkowo w depresję epizodyczną. Jest to tzw. depresja podwójna. Cierpiący na nią wykazują silniejsze objawy, a odsetek ludzi powracających do zdrowia jest bardzo niski.
Sposobami leczenia depresji są:
- biologiczna terapia przeciwdepresyjna
- terapia farmakologiczna
- leczenie elektrowstrząsami
- terapia poznawcza
- terapia interpersonalna
