Jeśli chcą Państwo otrzymywać aktualne informacje o szkoleniach, konferencjach oraz innych wydarzeniach związanych z Warszawskim Oddziałem nr 1 PTD oraz CWRO prosimy o zapisanie się do newslettera.

Fobie społeczne

      Osoby cierpiące na fobię społeczną boją się bycia obserwowanym. Obawiają się, że ich zachowanie spowoduje upokorzenie lub zażenowanie, które doprowadzi do napadu paniki. Rozumieją, że strach jest nadmierny lub niuzasadniony, ale nadal unikają sytuacji, które ich zdaniem wywołują lęk. Osoba z fobią społeczną nie może jeść w restauracj, ponieważ boi się, że zwymiotuje i będzie się wstydzić. Student może przestać pisać egzamin, ponieważ boi się, że zacznie się trząść, jeśli wykładowca będzie się na niego patrzył. Strach jest często nierealistyczny, osoby, które się boj, że będą się trzęsły, wcale się nie trzęsą, a osobom, które się boją zwymiotować w miejscu publicznym, nigdy się to nie zdarza. 

     Fobia może być - uogólniona i obejmować unikanie wszelkich rozmów, zabaw towarzyskich, randek; - specyficzna w stosunku do jednego rodzaju sytuacji społecznych, jak rozmowa z przełożonym.

     Fobie społeczne zwykle powstają w wieku młodzieńczym, czasami w dzieciństwie, bardzo rzadko natomiast powyżej dwudziestego piątego roku życia, często współistnieją z innymi zaburzeniami u tej samej osoby, lecz nie zawsze w tym samym czasie, najczęściej z depresją i innymi zaburzeniami lękowymi. Jednym z możliwych wyjaśnień częstego współwystępowania lęku i depresji jest hipoteza, że nie są to emocje podstawowe, lecz każda z nich jest częścią ogólniejszego stanu złego samopoczucia zwanego negatywnym afeketm. Skuteczną formą leczenia fobii jest terapia behawioralna.